Vak 127
27-11-2005 2005m 08:00 000000000000r door Wieland
"Een feest van herkenning", schreef ik tweeëneenhalf jaar geleden over Tim Parks' Een Seizoen met Hellas Verona, waarin de schrijver een jaar optrekt met de fanatieke aanhang van de Italiaanse voetbalclub.
Dat geldt natuurlijk des te meer als iemand een roman schrijft over je eigen club, nee: je eigen tribunevak nota bene.
Vak 127 van Menno Pot werd in sommige recensies al met Tim Parks' bestseller vergeleken. En niet ten onrechte, want de boeken hebben veel gemeen. Beide boeken beschrijven trefzeker de aandoening die clubliefde heet en bij buitenstaanders slechts onbegrip en meewarigheid ontmoet. En het voetbal is bij zowel bij Parks als bij Pot de kapstok voor een ander verhaal: bij Parks over de Italiaanse cultuur en geschiedenis, bij Pot over de worsteling van vier vrienden met dreigende volwassenheid. In die zin had Vak 127, zoals Het Parool schreef, ook best over kaatsen kunnen gaan.
In dat geval had ik het evenwel niet gekocht. Ik verheugde mij op de beschrijving van het leven op vak 127, de misprijzende blikken van buurtbewoners als onze supportersbussen een vreemde stad inrijden, de melige landerigheid tijdens de zwaarbewaakte treinreizen naar Eindhoven - waar nooit iets gebeurt en wij altijd verliezen. De wanhoop na wéér een slechte wedstrijd en de wetenschap dat het er niet toe doet: want volgende week kom je tóch weer. De chaos bij de uitwedstrijd tegen Feyenoord. Kortom: de verhalen over een seizoen dat ik - week in, week uit - nog geen vijftien meter naast de auteur zelf ook had meegemaakt, hoewel ik hem niet persoonlijk ken. En ik werd niet teleurgesteld. "'Je bent hartstikke gek met dat voetbal van je', kreunde Sasja vanochtend tegen me, toen ik een dreun op de wekker gaf en binnensmonds vloekend overeind kwam. Ze heeft groot gelijk, dacht ik. We zijn inderdaad gek.". De ene na de andere zin had ik zelf ook kunnen opschrijven, en soms deed ik dat zelfs al eens.
"'Hier blijven. Leegdrinken die gifbeker. Tot de laatste druppel.' (...) Ik voel een grimmige verbetenheid in me opkomen. Wij zíjn er tenminste. Wij wel. Voetbal gaat niet om winnen. Niet om glorie, niet om prijzen en eigenlijk niet eens om voetbal. Het gaat erom dat je er stáát. Wedstrijden als deze zijn examens voor de supporter", schrijft Pot als Ajax thuis met 1-3 achter staat tegen Heerenveen.
"Het kan voor een supporter een kwelling zijn om zijn ploeg te zien dreutelen, maar tóch zou ik vanavond nergens anders willen zijn dan in vak 127, tussen de gasten die weten hoe ontzettend clubliefde in dit soort tijden op haat kan lijken."
Daar moet u mij vanmiddag nog maar eens aan herinneren, als ik weer eens met de pest in m'n lijf uit Utrecht terugkeer.
Deze posting op 
Ma.gnolia | 
del.icio.us | 
digg | 
Technorati | 
NUjij.nl
