(Hoort blijkbaar bij een tentoonstelling in het Rijksmuseum. De dood is helemaal de bom momenteel: Er is ook Bodies, en dit weekend nog zag ik Plaats Delict Amsterdam - een aanrader.)
Ik kan het niet ontkennen: winkelcentrum Ganzenpoort is er de laatste tijd flink op vooruit gegaan. Er wordt op straat niet meer op grote schaal gehandeld in drugs en gestolen waar, en de middernachtelijke schreeuw- en vechtpartijen lijken ook een stuk zeldzamer te zijn geworden. Is dat gewoon seizoensinvloed? Komt het doordat de politie beter zijn werk doet? Doordat er meer opvangplaatsen zijn? Of heeft het misschien toch te maken met de enorme batterij camera's?
Ben ik nou de enige die in deze sneeuwman met hoed en bezem steeds een guerillastrijder met bandana en Kalashnikov ziet?
Ik was eigenlijk met mijn camera op pad naar elders in mijn onlangs veertig geworden woonwijk om plaatjes te schieten voor bij een stukje dat ik later wel zal schrijven, maar vlak buiten mijn flat trof ik - half verstopt achter een dikke boomstam - deze mand aan. Gevuld met geopende flesjes bier en limonade, met sierlijke linten samengebonden takjes en een paar kaarsen. Ik vermoed - vanwege het heel Surinaamse flesje orgeade en dito flesje Supermalt, dat het iets met winti te maken heeft, maar Google helpt me nauwelijks verder. Wie o wie? (Meer foto's hier.)
(Reacties graag op Amsterdam Centraal)
Nog niet eens zo heel lang geleden werkte ik nog buiten de stad.
Iedere ochtend stond ik in de stromende regen op het perron van NS-station Diemen-Zuid vijf, tien, vijftien, twintig minuten te staren naar een blanco informatiebord, of te turen in de verte of een klein geel lichtpuntje de komst van mijn wederom vertraagde boemeltreintje al aankondigde.
Uiteindelijk kwam dat meestal wel. Zoveel reizigers stonden in de trein opeengepakt, dat die zich als rijpe puist leegspoot op het perron als de deuren zich openden. Ik perste mezelf naar binnen, en met mijn neus onder de zweterige oksel van een medepassagier bereikte ik een klein uurtje later mijn werk. Slechts twintig minuten te laat.
Gelukkig werk ik sinds kort gewoon in Amsterdam.
Nergens ben je zó vlakbij huis zó ver weg als op de strekdam in het IJmeer. Aan het begin bij het Zeeburgereiland raast nog de ringweg, en lijken de huizen van IJburg zo dichtbij dat je ze haast aan kunt raken. Maar als je verder loopt, verdwijnt de stad héél langzaam aan de horizon, tot je niets meer hoort dan het gieren van de wind en het klotsen van het water. Helemaal bij het puntje, nog voorbij de vijgenboom die daar ooit uit een aangespoeld pitje is ontsproten, is de stad bijna verdwenen. Voor je ligt een onmetelijke watervlakte. Aan de horizon Pampus.
Ik zag het pas een paar weken geleden voor het eerst. En die eerste keer kon ook wel eens de laatste worden.
"Nou, doet u mij maar twee ons kastanjebruin. En een paar blonde krullen, omdat het weekend is."
Nog geen anderhalf jaar geleden namen we met enige weemoed afscheid van het rode potlood. Als een van de laatste gemeenten in Nederland ging ook Amsterdam over op de stemcomputer.
De gemeente besloot vervolgens de honderden overtollige stembussen te verkopen. Dat leek mij, per slot van rekening gediplomeerd politicoloog, een aardig object voor in de woonkamer.
Lees verder op Amsterdam Centraal...
Sinds vorige maand heb ik een nieuwe baan, en mijn werkgever was zo goed mij te voorzien van een GVB-abonnement. Voor het traject van de Bijlmer naar Slotervaart heb je een driesterrenkaart nodig, zodat ik nu kostenloos heel Groot-Amsterdam kan doorkruisen.
Dat kwam afgelopen woensdag mooi uit. Kon ik na het werk rechtstreeks met de metro naar Ajax-ADO Den Haag, en na afloop zou ik in een comfortabele bus stappen die me in luttele minuten naar huis brengt. Gratis en voor niks!
Tot zover de theorie.
(Verder op Amsterdam Centraal...)
Je bladert in het archief van de rubriek 'Amsterdam'.
