(Of course, since it's a precompiled image, it's impossible to tell whether it has been tampered with. Some malicious hacker may have slipped in a key logger or whatnot. Chrome OS requires you to log in using your Google credentials, so you may want to create a new account to make sure your real account stays safe. That's what I did, anyway.)

I fired up VirtualBox and created a new machine. I gave it 1GB of RAM and told VirtualBox we'd be running Debian, the distro Chrome OS is based on. I pointed VirtualBox to the image, and started the machine.

In Thursday's demo, Chrome OS took 7 seconds to boot. Running on my virtual machine, it needed just under 18 seconds. Here's the login screen:

In Chrome OS, there's no distinction between your local system and the Internet. Chrome OS is essentially Google's web browser Chrome running on a Linux kernel. The applications you're running are all web based and displayed in browser tabs, and your data is stored in the cloud. So I logged in using the Google account I just created.

That took me to a Chrome web browser tab that loaded my pristine Gmail inbox. More interesting however is the Chrome OS logo in the upper left corner of the screen. It's the tab that gives you access to other web applications Google has preinstalled on your system preselected for use in the Chrome OS cloud.

These applications are apparently put on a web page using Google's Short Links service, which is normally part of Google Apps. I suppose that's why I had to sign in again:

Which took me to the actual applications:

Most of the icons I clicked, opened a browser tab to load a familiar website like Gmail, Google Calendar or YouTube. Clicking 'Contacts' however opened a 'panel', a small overlay that loaded my Google contacts and let me chat with them using Google Talk, much the same way Google's IM service works from within Gmail:

I also tried the chess game that Google's Sundar Pichai demoed. It's a Flash game, and you can make it run full screen by pressing F11:

Chrome has Flash 10 installed. Running Chrome OS on a virtual machine is very likely the culprit, but I found that Flash applications consistently made the system become unresponsive. Both the chess game and my unsuccessful attempts at watching a video on YouTube ended in me rebooting the system. This also happened when I tried to use the Calculator application, which just opened an empty panel, no Flash involved.

Surfing the Internet, I stumbled upon one final interesting bit of information: Chrome's user agent string. Unlike the Chromium build I'm running on my regular Ubuntu desktop, it does not identify the OS as Linux, but as 'CrOS'.

The issues I encountered most likely were caused by the VM. But instability aside, running Chrome OS is, frankly, not very interesting (yet).

I'm sure that will change after another year(!) of development, when netbooks become available that are designed to be used with the OS.

But right now, Chrome OS is basically I geeky way to run the Chrome browser and use the web applications you're already familiar with.

The user agent string is cool, though.

If you're a Firefox user like me, and you find the new notification bar distracting, it's quite easy to get rid of. Just find your user style sheet (it's called userContent.css, and it's located in the chrome folder inside your Firefox profile folder), and add the following lines of code:

@-moz-document domain(twitter.com) {
	div#new_results_notification {
		display: none !important;
	}
}

If userContent.css doesn't exist, just create it. Restart Firefox, and the notification bar should be gone. You will still be able to see your unread tweet count in the page title, though.

(I wrote about userContent.css (in Dutch) when it was first introduced in 2005)

De meeste verbindingsklachten elders op internet worden opgelost met aangepaste routerinstellingen, maar als de mijne het wel doet, kan dat het toch niet zijn?

Dat werkte, maar echt handig was het niet: AppleTalk is behoorlijk traag en wordt door Apple zelf niet meer serieus onderhouden. Mac OS X kan er nog mee overweg omwille van de communicatie met oude systemen, maar bij de UNIX-variant die het besturingssysteem feitelijk is, hoort natuurlijk NFS.

Vorige week verving ik de dualboot-setup (Fedora Linux en Windows XP Pro) op mijn desktop door de nieuwe Ubuntu, en besloot ik het nog een keer te proberen, en dit keer met meer succes.

Voor wie met de materie worstelt, lees verder!

Installeer eerst een NFS server, bijvoorbeeld vanuit een terminal:

sudo apt-get install nfs-kernel-server

Configureer dan je shares. Open /etc/exports in je favoriete teksteditor:

sudo vi /etc/exports

De algemene syntax is simpel:

/share host(option1,option2)

Waarbij host staat voor de client(s) die je toegang wilt geven, bijvoorbeeld in de vorm van een hostname, een ip-adres of een compleet subnet.

De precieze syntax is te vinden in de manpage voor exports(5). Belangrijk is in ieder geval de 'insecure'-optie. Mac OS X verbindt met NFS via hogere poortnummers, wat NFS-servers doorgaans niet toestaan tenzij je dat expliciet instelt. Denk, voor schrijftoegang, ook aan de optie 'rw'.

NFS kent geen wachtwoordauthenticatie, maar kijkt naar de UID en GID van gebruiker van de client. Stemmen die overeen met die van de eigenaar van de share, dan heeft de gebruiker normale toegang.

Elders op internet (ik ga niet linken) wordt daarom wel geadviseerd om je UID op je Mac te veranderen. DOE DAT NIET OF WEES VOORBEREID OP GROOTSCHALIG PUINRUIMEN!

De juiste manier om dit op te lossen is via mapping. Je kunt de NFS-server opdragen om client-ID's te vertalen naar andere ID's.

De simpelste configuratie vertaalt iedere client naar dezelfde UID en GID. Welke ID's de server kiest, is gelukkig in te stellen. Gebruik daarvoor de volgende drie opties:

all_squash - vertaalt de ID's van iedere client naar dezelfde waarden
anonuid=n - zet het UID op n
anongid=n - dito voor GID

De UID/GID van de eigenaar van mijn share zijn 1000/1000, dus /etc/exports ziet er op mijn server als volgt uit:

/share host(rw,insecure,all_squash,anonuid=1000,anongid=1000)

Exporteer dan je shares vanuit een terminal met:

sudo exportfs -ra

Of start of herstart de NFS-server met:

sudo /etc/init.d/nfs-kernel-server restart

Verbindt vervolgens vanuit de Finder op je Mac (Appeltje-K) met je NFS-server (nfs://server/share). Een kind kad de was doen.

Als muziekliefhebber zit je er mooi mee, zeker als enkele van je favoriete artiesten iets exclusiefs voor iTunes blijken te hebben gemaakt, dat dus alleen met 'FairPlay' (oh ironie!) te krijgen is. Zoals de Live EP van (The) Arcade Fire en David Bowie (2005), waarvan de opbrengst ten goede kwam aan de slachtoffers van de orkaan Katrina.

Hondenpoep

Ik heb 'm toch maar aangeschaft (iTuneslink!) en voelde me daarna een beetje vies. Tot dusverre kocht ik uitsluitend muziek uit het assortiment van iTunes Plus, de veel te langzaam groeiende afdeling met muziek die je na eerlijke betaling wél naar eigen inzicht en behoefte kunt afspelen (dus ook onder Linux, of op alle zeven computers in je huis).

Nu was het alsof ik in de hondenpoep gestapt was. Mijn brandschone muziekcollectie bezoedeld met dat vermaledijde DRM. Bel een priester! Laat het wijwater aanrukken! Drijf uit, die demonen!

Ik kende natuurlijk de aloude burn-rip-re-encode-truc, maar ik had geen lege cd's bij de hand, dus dat was geen optie.

Father Merrin kwam in de vorm van Google. Het eerste resultaat, Hymn, bood geen soelaas. Daar hadden de advocaten van Apple al aangeklopt, en de software was niet meer te krijgen. Jammer, want Hymn verwijderde de sloten op je muziek zonder de geluidskwaliteit aan te tasten.

iMovie

Het tweede resultaat bracht me verder. Steve Jobs blijkt me nota bene zelf het instrument ter hand gesteld te hebben om mijn eerlijk gekochte muziek uit zijn klemmende vingers te bevrijden. Je kunt je muziek - ook beveiligde iTunes-nummers - namelijk gebruiken als soundtrack bij een filmproject in iMovie HD. En die soundtrack kun je vervolgens - DRM-vrij - weer importeren in iTunes en desgewenst converteren naar AAC of MP3.
De volledige uitleg staat hier, en het werkt ook met Tiger. Bedankt, Steve!

P.S. Net als branden, rippen en opnieuw importeren, leidt ook deze route helaas tot verlies van geluidskwaliteit. Geen nummer wordt er immers beter van om steeds verder gecomprimeerd te worden. Behalve misschien het oeuvre van James Blunt.

P.P.S. Fabchannel heeft in zijn archief het complete concert dat The Arcade Fire in 2005 gaf in De Melkweg (zie onder). Het misschien nog wel betere vervolg in de HMH (2007) ontbreekt helaas, maar gelukkig was ik daar wél bij.

M.'s draadloze router is naar de ratsmodee, zodat haar netwerk voortdurend wegvalt. Geen nood, een nieuwe is besteld en bij mij thuis kunnen we wel online.

Maar wel ironisch dat juist nu deze episode van South Park op internet is verschenen. Volledige aflevering (in groter formaat) hier.

(Lees je dit bericht pas na 9 april 2008, bijvoorbeeld omdat je op zoek was naar ondeugende plaatjes, dan slaat dit postje nergens op. Volgend jaar beter.)

Klik voor meer en groter!

VHS-tape uit 1995 met uitleg over internet. "You'll need a device to access the online world. That device is a Computer, with at least 386 power and 8 megabytes of RAM and has a modem installed that has 14.4 or greater speed or 'baud rate.' And of course, access to a phone line." Let op de demonstratie van Gopher!

(Meer)

Volgens Mozilla is de vierde bètaversie van Firefox 3 eigenlijk geen bètaversie meer. Geen betere Tweede-Paasochtendbesteding dus dan een upgrade. Maar van welke geliefde extensies moet ik dan (voorlopig) afscheid nemen?

Ik gebruik er nogal wat: Adblock Plus (filtert advertenties), FAYT (Find As You Type als in Firefox 1.5), Flashblock (verwijdert Flash), Resurrect Pages (geeft cacheversies van dode links), Operator (ondersteuning voor microformats), Web Developer Toolbar (onmisbaar voor websitebouwers), CustomizeGoogle (maakt Google nog handiger), Firebug (helpt debuggen DOM en Javascript), Del.icio.us Buttons (integratie van del.icio.us) en DownThemAll! (massadownloader).

De meeste extensies werken na upgrade nog. Van de drie uitzonderingen, Firebug, Del.icio.us en Resurrect Pages, zijn de eerste twee deal breakers: zonder gaat het niet. Gelukkig is er van Firebug een bètaversie (1.1), die wel in Firefox 3 kan worden geïnstalleerd.

De Del.icio.us-extensie is echter al een poosje dood: de laatste update dateert van mei 2007 en het ontwikkelteam richt zich inmiddels op Del.ico.us Bookmarks, dat veel diepere integratie met de browser biedt. (Overigens werkt ook die extensie nog niet met FF3.)

De weigering van Firefox 3 om Del.ico.us Buttons te installeren, blijkt gelukkig geen technische, maar alleen een formele reden te hebben: het Install Manifest van de extensie meldt 2.0.0.x als hoogst bruikbare versie.

Dat is op te lossen. Unzip de XPI, pas install.rdf aan met uw favoriete teksteditor (<em:maxVersion>2.0.0.x</em:maxVersion> moet <em:maxVersion>3.0.0.x</em:maxVersion> worden), zip, installeer en Bob's your uncle.

Alleen bij Resurrect Pages werkt die truc niet. Kennelijk is daar meer aan de hand, maar ik heb nog geen tijd gehad om er in te duiken. Affijn, die extensie kan ik wel even missen.

Resteert de vraag: bevalt de nieuwe versie? De eerste indruk is goed. Firefox 3 is een stuk sneller en lichter, omdat de veelbesproken honger naar geheugen eindelijk is aangepakt. Ook het nieuwe bookmarksysteem - gebaseerd op een SQLite-database in plaats van Netscapes oude bookmarkformaat - bevalt. Dankzij de goede zoekfunctie, de mogelijkheid om tags toe te voegen en de integratie met browsergeschiedenis en adresbalk, worden bookmarks weer een bruikbaar navigatie-instrument.

Wel jammer: het spuuglelijke nieuwe thema en de verhuizing van de Home-knop naar de bookmarktoolbar. Dat laatste is natuurlijk wel logischer (een homepage is een lokatie, geen functie), maar als je een jaar of veertien iets anders gewend bent, is het toch vervelend. Gelukkig is het gemakkelijk terug te draaien.