Verhuizen
14-05-2007 2007m 22:12 000000000000r door Wieland
Dag Bijlmer, hallo Slotervaart!
Mijn metro was juist de Bijlmer binnengereden, en ik had met weemoed gekeken naar de lichtjes van de flats. In de verte Echtenstein, waarvan alleen de kop nog langs de dreef staat, dan Eeftink, al grotendeels gesloopt, en Egeldonk, en Gravenstein, en Geldershoofd.
Op de kinderboerderij zag ik de lama's lopen. Buiten zong een merel.
De twijfel sloeg toe. Slotervaart? Was dat nou wel zo'n goed idee?
Het is zover: vannacht gaan we eindelijk draaien, bij Zurich, Friesland.
Het zal u niet ontgaan zijn dat het hier de laatste tijd aanzienlijk rustiger is dan voorheen. Dat zit me natuurlijk dwars, maar het is even niet anders. Ik heb het namelijk erg druk, met mijn werk en met andere dingen. Leuke dingen, dat wel.
Een van die dingen is Asian Import LTD, een korte film waar ik op allerlei manieren aan meewerk. We zoeken - naast sponsoren! - nog verschillende figuranten met een Aziatisch voorkomen. Allemaal liefdewerk oud papier, dat wel, maar natuurlijk een geweldige ervaring. En het wordt reuze spannend! Dus klikketieklik hier voor een financiële of andere bijdrage!
Toen ik mijn appartement ruim drie jaar geleden betrok, had ik dezelfde twijfels als iedere nieuwe Bijlmerbewoner. Zo'n grauwe flat, in een betonnen doolhof vol junks en straatrovers, ver weg van de vertrouwde stad, was dat nou wel zo'n goed idee? Zou ik geen mes tussen mijn ribben krijgen? Zouden mijn vrienden me nog wel durven bezoeken? Stort er geen vliegtuig op mijn huis? En zal er niet drie keer per jaar worden ingebroken?
Maar dan: ik heb een erkende voorliefde voor de zogenaamd slechte buurten. Ik woonde in de Van der Kunbuurt en in De Baarsjes, en vond de Nieuwmarkt altijd al veel gezelliger dan het Amstelveld. Dat de flat op korte termijn grondig zou worden gerenoveerd, en ik dan met stadsvernieuwingsurgentie overal zou kunnen gaan wonen waar ik maar wilde, gaf de doorslag: op 2 december 2003 stak ik de sleutel voor het eerst in mijn voordeurslot.

Van je collega's moet je het maar hebben...
Het fijne is: als u mijn log net zo trouw bezoekt als ik het bijhoud, heeft u helemaal niet gemerkt dat ik hier al twee weken niets meer gepost heb. Als u daarentegen een échte fan bent, heeft u al lang ontdekt dat ik elders nog wel eens een stukje plaats. Niks aan de hand dus.
(Maar zonder gekheid: ik beloof beterschap.)
Het is nog maar oktober en ik kan al geen pepernoot meer zien. Maar dat de feestdagen steeds vroeger vallen, heeft in ieder geval één voordeel: het is al weer bijna lente! Dat zou althans verklaren waarom er al de hele morgen een aria uit de Matthäus Passion in mijn hoofd hangt.
En bij die aanschaf was enige haast. Sinds gisteren fiets ik namelijk met muziek in mijn oren iedere ochtend naar mijn nieuwe baan, als webredacteur bij NU.nl.
De iPod-killer bleek alles behalve dat. Het apparaat deed hooguit regelmatig een dappere poging zichzelf om zeep te helpen door hopeloos vast te lopen, en toen ik voor de tweede keer moest wachten tot de batterij was uitgeput voordat ik de controle over mijn muziekspeler herkreeg, had ik er genoeg van. Gelukkig deed de winkel niet moeilijk: de man achter de klantenbalie nam niet eens de moeite om het defect te verifiëren en schreef een tegoedbon uit. Die ik, met bijbetaling, nog dezelfde dag inruilde voor dan toch maar een nieuwe iPod. En wel een van 30Gb die ik nog bij lange na niet volgekregen heb - dus als u nog een cd'tje wilt aanbevelen, dan staan de comments open.