De ChristenUnie heeft weer iets gevonden om met beslagen bril 'bah!' tegen te roepen. Een promotiefilmpje van de Europese Commissie op YouTube is "ongepast gezien de bezorgdheid over de seksualisering van de maatschappij", een bezorgdheid die volgens mij overigens alleen in eigen kring breed leeft. Persoonlijk maak ik me althans meer zorgen over de bevoogding van de ChristenUnie.
De fragmenten waaruit het filmpje is samengesteld, zijn afkomstig uit Europese speelfilms, waaronder enkele erkende bioscoopsuccessen - zoals Amélie, Gegen die Wand en La mala educación. Die zullen dan ook wel allemaal 'ongepast' zijn.
Ik linkte al eens eerder naar dit fascinerende fotoverslag (deel 2 hier) van een motortrip naar spookstad Pripyat, vlakbij Tsjernobyl, waar wasgoed al twintig jaar wappert op de balkons en de voorbereidingen voor de 1 mei-parade nog altijd in volle gang zijn. De kernramp viert vandaag zijn vierde lustrum. Pripyat geniet tegenwoordig enige faam als toeristische bestemming.
Elena Filatova schreef inmiddels een (Zweeds) boek over haar trip, en blijft de ontwikkelingen rond de centrale met blogposts en video volgen.
Not long ago, officials were about to admit to 4,000 Chernobyl dead, but with record-high oil prices the demands for more "cheap atomic energy" is so huge they had to put a much smaller figure.
Bijna verdwenen soorten als de lynx en de zwarte ooievaar keerden terug; de wolf, de eland, de otter, het wilde zwijn en de zeearend komen in grote aantallen voor. (...) De verklaring voor dit fenomeen is eenvoudig, stelt bioloog Robert Baker van de Amerikaanse Texas Tech University: de mens is er vertrokken.
Ik heb al héél lang geleden aangekondigd dat het hier wellicht af en toe wat stiller zou zijn, omdat ik onderhand een tikkeltje te oud word om nog steeds niet afgestudeerd te zijn. Momenteel ben ik een scriptie aan het schrijven, over de relatie tussen het (gebrek aan) vertrouwen van burgers in de Europese en de nationale politiek. Reuze interessant, maar wel een hoop werk - zeker als je je surveydata grotendeels met de hand bijeen moet schrapen uit oude enquêteverslagen en je - ik moet het toegegeven - soms de neiging hebt wat lichtvaardig met je planning om te springen. Nu allerlei deadlines met rasse schreden naderen (en het in weblogland tóch nog een beetje komkommertijd is) besteed ik mijn tijd dus even aan andere zaken dan mijn log.
Toen Nederland in juni de Europese Grondwet afwees, was minister Zalm van Financiën, kennelijk nog altijd gepikeerd, er als de kippen bij om te wijzen op het gesjoemel met de normen van het Stabiliteitspact - zoals hij dat ook vóór de stemming al had gedaan. Dat mensen er weinig voor voelden hun toekomst in handen te leggen van een Europese Unie waar harde afspraken niets waard blijken te zijn, daar kon hij zich best iets bij voorstellen.
Daar ben ik het helemaal mee eens. Als Europa het vertrouwen van de burgers terug wil winnen, moet aan dat soort gemarchandeer een einde komen. Maar geldt dat dan misschien niet ook voor milieunormen?
De New York Times [reg.] sprak met Valéry Giscard d'Estaing [NL], de Franse oud-president die als voorzitter van de Europese Conventie aan de basis stond van de Europese Grondwet. Giscard d'Estaing haalt in het interview uit naar Chirac en andere Europese politieke leiders, die "whatever their strengths, never put Europe at the top of their agenda."
De krant denkt er het hare van, en zet Giscard d'Estaing neer als een verwaande ijdeltuit waar Dries van Agt bij in het niet valt. Hij kocht eerder dit jaar een château in het dorpje Estaing, volgens de krant om de aanspraak van zijn familie op de adelstand kracht bij te zetten, en refereert tijdens het interview aan de grondwet als "mijn document".
De New York Times legt de vinger op de zere plek: had Giscard d'Estaing niet met alle geweld zijn naam willen verbinden aan een heuse grondwet, "as perfect as (...) the Constitution of the United States of America", dan was de tekst, als een grotendeels technische verdragsaanpassing, in de meeste lidstaten waarschijnlijk geruisloos gepasseerd. Juist door het verdrag voor te stellen als een grondwet, ontstond de indruk dat de basis werd gelegd voor een Europese superstaat, waarvan Nederland nog slechts een onbeduidende provincie zou zijn.
Affijn. Groots en meeslepend ten onder is ook mooi, natuurlijk.
Cijfermatig gezien laat de referendumuitslag van gisteren niets aan duidelijkheid te wensen over. Tussen voor- en tegenstanders gaapte een gat van ruim 23 procentpunten, en er is slechts een handjevol gemeenten (waaronder Utrecht) waar de ja-stemmers een bescheiden meerderheid boekten.
Directe en vertegenwoordige democratie bijten elkaar nogal eens. Zo kan het heel goed gebeuren dat vrijwel de gehele Tweede Kamer na vandaag tegen het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa stemt, terwijl een ruime meerderheid van de Kamer daar eigenlijk vóór was. Of dat de SP, die de laatste weken onvermoeibaar campagne tegen de grondwet heeft gevoerd, in de Kamer ineens steun geeft aan het 'neoliberale' en 'militaristische' document. Marza zette vorige week al een aantal tamelijk bizarre mogelijkheden op een rijtje.
Dit experiment lijkt mij dan ook niet voor herhaling vatbaar, en dat zeg ik niet omdat de peilingen er op wijzen dat ik vandaag tot het verliezende kamp behoor.
Mijn reactie op de comments bij het vorige postje werd zo'n lang verhaal, dat ik dacht er toch maar een nieuw stukje aan te wijden. Komt-ie.
Persoonlijk ben ik in zijn algemeenheid niet zo'n voorstander van referenda. Bij betrekkelijk overzichtelijke ja/nee-kwesties, zoals de aanleg van een metrolijn of de bebouwing van een lapje groen bij Sloten, vind ik het een waardevolle aanvulling op de vertegenwoordigende democratie. Maar een verdragstekst van honderden pagina's vol mitsen en maren, die het resultaat is van jarenlange onderhandeling en dus bol staat van compromis en voorzichtige politieke formulering, is volgens mij veel te complex en alomvattend om met het botte instrument van een referendum te benaderen.
Dat referendum is eigenlijk een slecht idee, liet minister Brinkhorst zich deze week ontvallen. "Zo'n zaak als deze, de Europese grondwet, leent zich er slecht voor. De discussie gaat steeds over de verkeerde dingen. Mensen weten niet wat erin staat." Daar heeft Brinkhorst waarschijnlijk gelijk in, al is het nogal ongelukkig dat hij dat geluid pas laat horen nu de peilingen een steeds somberder beeld geven van de verwachte uitslag op 1 juni.
Het probleem met zo'n grondwet is dat er ontzettend veel in staat. Zoveel zelfs, dat iedereen er precies uit kan halen wat hij wil, en vrijwel niemand er echt iets van begrijpt. Het Parool liet daarvan vorige week een fraai staaltje zien. Het somde (helaas niet online) tien stellingen op die zowel door voor- als door tegenstanders aangevoerd worden. Moet Europa een tegenwicht tegenover de VS worden? Stem dan vóór, wegens de Europese minister van buitenlandse zaken. Of stem tégen, want de grondwet benadrukt de band met de NAVO en dus met Washington.
Het is een tikje à contre coeur, want eigenlijk vind ik dat hele referendum nog altijd een 
