Het publiek is enthousiast over de nieuwe lokatie van de Uitmarkt, meldt AT5 vandaag. Ik sluit me daar van harte bij aan: volgens mijn volstrekt onwetenschappelijke telling is het in het Oostelijk Havengebied namelijk een stuk rustiger dan de afgelopen jaren, zodat je zonder veel gedrang over de boekenmarkt kunt struinen, en een redelijke kans hebt om zelfs bij de populairste optredens een goed plekje te bemachtigen.
Verhuizen is een kostbare zaak. En niet in de laatste plaats voor alle bedrijven en instanties die de adreswijziging door peperduur personeel met een gouden vulpen op handgeschept papier laten kalligraferen, met inkt uit galnoten die door jonge maagden met een zilveren schaartje zijn geoogst bij het schijnsel van de volle maan.
Anders kan ik althans niet de nota verklaren die ik onlangs van UPC ontving.
Lees de discussieer verder op Amsterdam Centraal
Mijn metro was juist de Bijlmer binnengereden, en ik had met weemoed gekeken naar de lichtjes van de flats. In de verte Echtenstein, waarvan alleen de kop nog langs de dreef staat, dan Eeftink, al grotendeels gesloopt, en Egeldonk, en Gravenstein, en Geldershoofd.
Op de kinderboerderij zag ik de lama's lopen. Buiten zong een merel.
De twijfel sloeg toe. Slotervaart? Was dat nou wel zo'n goed idee?
De naam is Bond. Jaap Bond. En de kans is groot dat u nog nooit van hem hebt gehoord. Of van Peter Visser, of Harmen Binnema, of Joke Geldhof of Ton Hooijmaijers.
Toch gaat u ze komende week vermoedelijk nog tegenkomen.
Toen ik mijn appartement ruim drie jaar geleden betrok, had ik dezelfde twijfels als iedere nieuwe Bijlmerbewoner. Zo'n grauwe flat, in een betonnen doolhof vol junks en straatrovers, ver weg van de vertrouwde stad, was dat nou wel zo'n goed idee? Zou ik geen mes tussen mijn ribben krijgen? Zouden mijn vrienden me nog wel durven bezoeken? Stort er geen vliegtuig op mijn huis? En zal er niet drie keer per jaar worden ingebroken?
Maar dan: ik heb een erkende voorliefde voor de zogenaamd slechte buurten. Ik woonde in de Van der Kunbuurt en in De Baarsjes, en vond de Nieuwmarkt altijd al veel gezelliger dan het Amstelveld. Dat de flat op korte termijn grondig zou worden gerenoveerd, en ik dan met stadsvernieuwingsurgentie overal zou kunnen gaan wonen waar ik maar wilde, gaf de doorslag: op 2 december 2003 stak ik de sleutel voor het eerst in mijn voordeurslot.
Er staat een splijtzwam aan de rand van de Jordaan. Sinds in december de eerste fase van de renovatie werd afgerond, is de Westertoren niet langer een symbool dat alle Amsterdammers bindt. De keizerskroon, die decennia lang goudgeel tegen de blauwe lucht afstak, heeft namelijk ineens camouflagekleuren gekregen.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal...
(Nota bene: deze post is op mijn eigen weblog geantedateerd. Ik had destijds verzuimd om 'm direct door te plaatsen.)
Ik kan het niet ontkennen: winkelcentrum Ganzenpoort is er de laatste tijd flink op vooruit gegaan. Er wordt op straat niet meer op grote schaal gehandeld in drugs en gestolen waar, en de middernachtelijke schreeuw- en vechtpartijen lijken ook een stuk zeldzamer te zijn geworden. Is dat gewoon seizoensinvloed? Komt het doordat de politie beter zijn werk doet? Doordat er meer opvangplaatsen zijn? Of heeft het misschien toch te maken met de enorme batterij camera's?
Ik was eigenlijk met mijn camera op pad naar elders in mijn onlangs veertig geworden woonwijk om plaatjes te schieten voor bij een stukje dat ik later wel zal schrijven, maar vlak buiten mijn flat trof ik - half verstopt achter een dikke boomstam - deze mand aan. Gevuld met geopende flesjes bier en limonade, met sierlijke linten samengebonden takjes en een paar kaarsen. Ik vermoed - vanwege het heel Surinaamse flesje orgeade en dito flesje Supermalt, dat het iets met winti te maken heeft, maar Google helpt me nauwelijks verder. Wie o wie? (Meer foto's hier.)
(Reacties graag op Amsterdam Centraal)
Nog niet eens zo heel lang geleden werkte ik nog buiten de stad.
Iedere ochtend stond ik in de stromende regen op het perron van NS-station Diemen-Zuid vijf, tien, vijftien, twintig minuten te staren naar een blanco informatiebord, of te turen in de verte of een klein geel lichtpuntje de komst van mijn wederom vertraagde boemeltreintje al aankondigde.
Uiteindelijk kwam dat meestal wel. Zoveel reizigers stonden in de trein opeengepakt, dat die zich als rijpe puist leegspoot op het perron als de deuren zich openden. Ik perste mezelf naar binnen, en met mijn neus onder de zweterige oksel van een medepassagier bereikte ik een klein uurtje later mijn werk. Slechts twintig minuten te laat.
Gelukkig werk ik sinds kort gewoon in Amsterdam.
Nergens ben je zó vlakbij huis zó ver weg als op de strekdam in het IJmeer. Aan het begin bij het Zeeburgereiland raast nog de ringweg, en lijken de huizen van IJburg zo dichtbij dat je ze haast aan kunt raken. Maar als je verder loopt, verdwijnt de stad héél langzaam aan de horizon, tot je niets meer hoort dan het gieren van de wind en het klotsen van het water. Helemaal bij het puntje, nog voorbij de vijgenboom die daar ooit uit een aangespoeld pitje is ontsproten, is de stad bijna verdwenen. Voor je ligt een onmetelijke watervlakte. Aan de horizon Pampus.
Ik zag het pas een paar weken geleden voor het eerst. En die eerste keer kon ook wel eens de laatste worden.
Je bladert in het archief van de rubriek 'A'dam Centraal'.
